بنیان گذار کارخانه مهراس کویر آسمانی شد.
بعضی آدمها
فقط یک اسم نیستند…
یک «راه»اند،
یک «ریشه».
«نورن»، نوری که راه رو نشان میده بیآنکه دیده بشه
حاج مهدی یوسفی
این مهربان پدر مهراس کویر
نامی نبود که فقط صدا زده شود؛
او «دل» بود، یک دل مهربون در قامتِ یک مرد.
برای مهراس کویر فقط یک بنیانگذار نبود؛
قلب تپندهی مهراس کویر بود.
میان سولهها قدم میزد
نه برای نظارت،
برای شمردنِ لبخندها ، برای دیدن دلها.
یک «خداقوت» از او
میتوانست
خستگی یک روز را
به امید بدل کند.
آرزویش فقط تولید نبود؛
رشد بود…
رشدِ آدمها،
رشدِ مهراس،
رشدِ فردا.
همیشه خندید
تا دلها نترسند.
همیشه انرژی بخشید
تا راه ادامه پیدا کند.
کارگرها را صدا میزد… خانوادهام.
امروز همین خانواده مشعل همان رؤیا را
در دست دارند.
چرا چون وقتی ریشه محکم باشه راه تا ابد ادامه دارد.
روح بلند حاج مهدی یوسفی
این مهربان پدر مهراس کویر پرواز کرد.
رفت…
اما لبخندش، عشقش ، مهرش ،
تا ابد در تن و جان مهراس کویر نفس میکشه.
